PROJECT CHIMERA Boek 1

“De regen viel op iets dat niet menselijk was. Het stond midden op de straat — breed, donker, groter dan een mens hoorde te zijn. Het water liep over een oppervlak dat geen huid was en geen stof en geen pantser maar iets ertussenin dat glansde in het neonlicht van de winkels die nog open waren. Blauw. Roze. De kleuren die hoorden bij nachtwinkels en nagelstudio’s en die niet hoorden bij wat er op deze straat stond. Het had klauwen. Dat was het eerste dat de vrouw op het balkon zag toen ze haar telefoon ophield en haar handen trilden en het scherm het beeld opving. Klauwen die te groot waren voor handen en te scherp voor nagels en die glansten nat van iets dat geen regen was. Er was bloed. Op de straat. Op het asfalt dat glom in het neonlicht. Op de gele streep die het midden markeerde. Het bloed was donkerder dan de regen en vermengde zich traag met het water op het asfalt. Het ding — het wezen, het monster, het iets dat geen naam had — stond niet alleen. Er waren er drie. Drie vormen in de regen op een straat die nat was en leeg. De eerste was het grootst: breed, massief, met een hoofd dat te breed was en te plat en dat de contouren had van iets dat in bossen leefde en niet op straten. De tweede was smaller, sneller, gestreept, met ogen die gloeiden in een kleur die geen kleur had die de vrouw kende — ambergoud, licht als kaarsvlammen, scherp als iets dat keek en dat alles zag. De derde was lang en slank en rossig en bewoog met een gratie die niet paste bij wat ze was — niet de kracht van de eerste of de snelheid van de tweede maar iets anders, iets dat leek op precisie, op het vermogen om precies te zijn waar ze moest zijn op het moment dat het ertoe deed. Ze bogen over iets dat op de grond lag. Iets in een pantser. Iets dat niet meer bewoog. De vrouw filmde. Twaalf seconden. Haar handen trilden zo erg dat het beeld schudde en de regendruppels op de lens alles wazig maakten. De drie vormen bewogen. Sneden. Trokken. Het geluid dat het maakte — de vrouw kon het horen, zelfs vanaf het derde verdieping, zelfs door de regen — was een geluid dat niet in een stad thuishoorde. Iets dat losscheurde van iets anders. Nat en zacht. Toen was het klaar. Toen stonden ze stil. Drie vormen in de regen die niet bewogen en die niet praatten en die keken naar iets dat op de grond lag en dat twee stukken was geworden. De vrouw stopte met filmen. Ze ging naar binnen. Ze deed de balkondeur dicht. Ze leunde tegen de muur en ze ademde en ze keek naar het scherm van haar telefoon — naar de twaalf seconden die erop stonden en die ze niet begreep en die de wereld niet zou begrijpen maar die de wereld wel zou zien. Ze drukte op delen. Buiten viel de regen. De drie vormen bewogen weer. Ze draaiden zich om. Ze renden. Over de straat, langs de auto’s die niet stopten en de lantaarns die gele kringen wierpen op het natte asfalt en het lichaam dat in twee stukken op de gele streep lag. Ze verdwenen in steegjes en schaduwen, terug de nacht in. Het enige dat overbleef was het bloed op het asfalt dat de regen langzaam wegspoelde. En het filmpje op een telefoon dat op weg was naar een wereld die niet wist wat ze ging zien. Twaalf seconden. Vaag. Donker. Genoeg.”