DRAKENBLOED Boek 1

“PROLOOG Elara telde drie hartkloppingen. Die van Sam — zwaar, regelmatig, het ritme van iemand die zichzelf dwong kalm te zijn. Die van Daniel — snel, onrustig, het hart dat sneller ging dan het lichaam kon volgen. Die van Jara — bijna niet te voelen. Een fluistering in het Weefsel. Ze stond op de balustrade van het lanceerplatform. Beneden haar vijfduizend mensen op balkons en in ramen. Ze keken naar het noorden. Ze keken naar haar kinderen. Sam transformeerde als eerste. Het groene pantser dat over zijn lichaam trok als een tweede huid die groeide — de schubben die uit zijn rug braken, de vleugels die scheurden, het lichaam dat zich uitrekte tot iets dat groter was dan een mens hoorde te zijn. Breed. Zwaar. Het schild dat vormde aan zijn linkerarm. Het zwaard dat laadde aan zijn rechter. Hij leek op zijn vader. Hij wist het niet. Daniel volgde. Slanker. Het blauwe pantser strak als een harnas, de hitte van de lasers die zijn schouders verwarmden terwijl ze laadden, de geur van ozon die altijd kwam als de technologie aansprong. Zijn handen — twee handen, allebei van hem, de vingers die zich uitrekten tot klauwen terwijl de gewrichten kraakten. Vink splitste van zijn schouderpantser en zoefde naast hem. Jara was het moeilijkst te zien. Klein. Wit met roze accenten, zo licht dat het oog er overheen gleed. Even was ze zichtbaar — bewust, een keuze, zodat de stad haar kon zien vertrekken. Toen verdween ze. Niet weg. Onzichtbaar. Drie kinderen. De hemel in. De formatie die noordwaarts trok. Elara’s hand trilde op de reling. Haar haar was meer zilver dan vorige maand. Het Weefsel zoemde door haar botten en ze voelde waar ze waren — hoe snel, hoe hoog, of hun harten klopten. De formatie werd een stip. De stip verdween. “Kom terug,” zei ze. De stad was stil achter haar. Vijfduizend mensen die naar een lege hemel keken. Elara draaide zich om en liep naar binnen. Haar knieën protesteerden op de trap. De hand die ze langs de muur liet glijden om niet te struikelen — de hand die gisteren een schild had geweven rond het paleis en die vandaag trilde als ze een trapleuning vasthield. Ze telde de hartkloppingen tot ze ze niet meer kon voelen. Tot de afstand te groot was. De hemel brak open boven de Asgrens. Blauw-witte lasers trokken brandende lijnen door de wolken. Explosies volgden, zo dicht op elkaar dat het geluid overging in druk — iets dat je voelde in je borst, in je tanden, in de grond onder je voeten. Metaal en vuur regenden neer op de Asgrens — die strook verschroeide aarde waar Drakenthron ophield en de wildernis begon — en twee zwermen draken botsten op elkaar met een geweld dat de lucht zelf deed kreunen. Het rijk hield stand. Nog net. Gronddraken bewogen als levende forten, hun pantserplaten dik en gelaagd, het zegel van Drakenthron in gouden reliëf. Traag. Breed. Maar hun kanonnen compenseerden — zware salvo’s die schaduweenheden uiteenrukten in wolken van zwart en rood. Tussen hen door stormden de soldaatdraken. Slanker, sneller, hun pantser als een tweede huid. Geen namen op hun borstplaten. Ze waren de linie. En de linie hield. “Grondcommandanten, linie houden.” Sams stem op het communicatiekanaal. Kort. “Tankeenheden, vuursector delta. Soldaten, flankbescherming. Geen doorbraken.” “Bevestigd, mijn heer. Pantser houdt. Munitie op zestig procent.” Drie uur gevochten. De grond bezaaid met wrak. De stank was het ergst — verbrand metaal en drakenbloed en iets zoets dat organisch was, het vlees van draken die halverwege hun transformatie waren gestorven en die nu lagen als dingen die geen naam hadden. Half draak, half mens. Een hand die nog menselijk was aan een arm die al schub was. Een gezicht dat je herkende tot aan de kaak, en daaronder iets dat eruitzag als een mislukt beeldhouwwerk. De lichamen die je niet kon begraven, omdat je niet wist welk deel het gezicht was. Gewonde soldaten kropen naar medische posten in mensvorm — de transformatie die wegviel als het lichaam te beschadigd was om het vol te houden. Een man zonder linkerarm die kroop met zijn rechter, zijn vingers die grepen in de modder die rood was. Een vrouw die haar kamergenoot droeg op haar rug, de kamergenoot die niet meer bewoog, maar die ze droeg. Sam hing boven alles en keek. Zijn schild had drie deuken. Zijn zwaard gloeide groen. Ergens onder hem schreeuwden commandanten bevelen die te laat kwamen voor te veel mensen. “Je linkerflank valt uit.” Daniels stem. “Drie schaduwdingen. Laag. Snel. Zijn door de linie geglipt terwijl jij stond te poseren.” “Ik poseer niet.” “Broer, je hángt in de lucht met je zwaard laag en je schild vooruit als een standbeeld. Dat is poseren.” “Daniel—” “Ik zeg alleen wat ik zie.” Sam draaide naar links. Door de rook zag hij ze: drie schaduwdraken, slanker dan de rest, het pantser zo donker dat het licht leek op te zuigen. Serava’s Klingen — hij herkende de rode randen langs hun vleugels, hoe ze vlogen alsof de lucht hen meer gehoorzaamde dan zij de lucht. Te snel voor standaardeenheden. Het kanon op zijn rug draaide, klikte vast en vuurde. De energiepuls scheurde de lucht en raakte de voorste Kling vol in de flank. De explosie verlichtte de wolken van binnenuit — een korte, witte flits. De draak brak uit formatie, één vleugel weggerukt, tollend naar de grond in een spiraal van rook en metaal. De tweede was slimmer. Hij kwam van onderen, schuin omhoog, langs Sams schild aan de verkeerde kant — en zijn achterklauwen haalden uit naar het enige stuk pantser dat op die hoek niet dubbel gelaagd was. Sams gezicht. Drie klauwen, elk zo lang als een onderarm, sneden door het dunne pantser bij zijn jukbeen. Sam voelde het niet als pijn. Als kou — een plotselinge, scherpe kou die drie lijnen trok over zijn wang. Toen de warmte. Het bloed dat langs zijn hals droop en dat hij proefde op zijn tong, koperachtig en dik, het bloed dat in zijn oog liep en de wereld rood kleurde aan de linkerkant. Zijn kaak klemde en de spier eronder bewoog verkeerd — iets was doorgesneden dat niet had moeten doorsnijden. Hij draaide weg, zijn schild sloeg de Kling opzij met genoeg kracht om ribben te kraken. Het beest tolde weg. Drie sneden. Niet diep genoeg voor bot. Diep genoeg om te blijven. Diep genoeg dat hij de buitenlucht voelde op plekken waar buitenlucht niet hoorde te komen. Een zilveren flits schoot langs hem heen. Daniel bewoog als een mes door de lucht — slank waar Sam breed was, onvoorspelbaar waar Sam onwrikbaar was. De hitte van zijn lasers die de lucht deden trillen terwijl hij al schoot. De eerste schaduwdraak verloor de controle over zijn hoofd. De tweede draaide weg, maar Daniel was er al — boven hem, onder hem, naast hem. Vink splitste in drie eenheden die de laatste Kling desoriënteerden. In die halve seconde waren Daniels lasers er al. Door alles. “Chaos-tijd,” mompelde Daniel. Sam zag de effectiviteit. De irritatie die hij altijd voelde als Daniel vocht alsof oorlog een puzzel was. “Vecht als deel van een leger,” zei hij. “Niet als middelpunt.” “En jij vecht alsof je het hele leger bent.” Geen antwoord. Omdat het waar was. Wat geen van beiden zag was Jara. Haar witte draakvorm was opgelost in het licht tussen de wolken — zo dicht bij onzichtbaar dat het menselijk oog haar weigerde te registreren. Ze had geen schild. Geen zwaard. Geen kanon. Klauwen en lasers. De eerste schaduwdraak die ze doodde wist niet dat hij dood was tot hij viel. Ze verscheen in de blinde hoek waar het nekpantser overging in de schouderschubben — niet boven, niet onder, precies in de naad — en haar klauwen vonden de verbinding. Één klauw ertussen. Eén ruk. Het pantser scheurde als een rits die openging. De draak krijste, klauwen maaiend naar iets dat er niet meer was. Jara was al ergens anders, haar lasers vurend in de flank van een tweede vijand die net zijn klauwen in een gewonde soldaat wilde zetten. De laser sneed door de achterpoot. De draak viel scheef. De soldaat eronder rolde weg. “Sector acht, vrij.” Kalm. Vlak. Alsof ze een boodschappenlijstje afwerkte. De derde was een commandant. Groot. Zwart pantser met gouden randen — een officier met ervaring, iemand die had moeten weten dat de lucht achter hem niet klopte. Jara verscheen in zijn nek. Haar klauwen vonden de naad. De draai. Een krak — zacht, nat, iets dat losliet dat niet los had moeten laten. De commandant haperde in de lucht als een machine die werd uitgezet. Hij viel als een steen. Halverwege de val transformeerde hij terug naar mensvorm en Jara zag zijn gezicht — vijftig, misschien ouder, de mond die open stond. De vierde en vijfde kwamen tegelijk. Twee Klingen die een gewonde Drakenthron-soldaat omsingelden — de soldaat die schreeuwde, bloed uit zijn vleugel. Jara vuurde haar lasers in de rug van de eerste. Verscheen boven de tweede. Haar klauwen die de vleugelbasis openscheurden. Twee seconden. Twee doden. De soldaat keek om zich heen. Zag niets. Hoorde alleen haar stem op de comm: “Sector acht, vrij.” Zes doden in vier minuten. Geen van hen had haar gezien. Het kostte haar — na de derde kill voelde ze het trekken achter haar ogen, de onzichtbaarheid die meer at dan ze gaf. Ze had misschien nog twee minuten. Twee minuten was genoeg. Twee minuten was altijd genoeg geweest. Haar handen roken naar het binnenste van andere mensen en ze dacht daar niet over na, niet nu, niet terwijl ze vloog. Later. Later zou ze haar handen wassen tot het water koud was. Het slagveld verschoof. De Ashvaal-lijnen werden teruggedrongen. Generaal Aldric leidde de grondtroepen — zijn draakvorm oud en breed, de schubben dof van littekens. Onder zijn commando vorderde de linie meter voor meter over de verschroeide grond. Over lichamen. Over wrak. Over de stank van verbrand drakenbloed die op je tong bleef zitten. Aldric stampte een schaduwdraak plat die nog bewoog — één klauw die over de grond schaafde. Pantser dat brak. Het begon erop te lijken dat het gevecht een einde zou hebben. Het kwam niet geleidelijk. Het was er, en toen niet. Alsof iemand het geluid van de wereld had uitgeschakeld en alleen druk had overgelaten — een gewicht in de lucht dat niet thuishoorde, een zwaarte die niets te maken had met fysica en alles met aanwezigheid. Sam voelde het voor hij het zag: zijn schubben trokken strak, zijn instinct schreeuwde iets dat ouder was dan taal. De wolken trokken uiteen. Niet door wind. Door wil. Elke draak op het slagveld voelde het. De resonantie die veranderde — als een radio die van frequentie wisselt, als de lucht die drukt voor een onweersbui. Sam voelde zijn drakenbloed reageren. Het instinct dat ouder was dan beschaving, dat zei: er is iets boven je in de voedselketen. Ren. Hij rende niet. Malchor was groter dan de rapporten. Groter dan de nachtmerries die Sam nooit zou toegeven dat hij had. Zijn draakvorm was zwart — de afwezigheid van licht, een gat in de lucht waar de wereld ophield te bestaan. Door het zwart pulseerde rood licht als een tweede hartslag. Langzaam. Regelmatig. Het pantser was asymmetrisch, gegroeid, vervormd op manieren die functioneel leken zoals een tumor functioneel is — scheefheid die was omgebogen tot wapen. Geen standaardwapens. Hij was het wapen. “Hij is hier,” fluisterde Jara. Haar onzichtbaarheid was op — de laatste resten opgebrand. Haar stem trilde. “Het is Malchor.” Daniel slikte hoorbaar. “Is dat — dat is niet wat de rapporten—” “Samuel.” Op alle kanalen tegelijk. Kalm. Alsof hij een kind riep voor het avondeten. “Je hebt zijn schouders. Maar niet zijn ogen. Draven keek altijd alsof hij de wereld nog kon redden.” Sam klemde zijn kaken op elkaar. Zijn schild omhoog. Zijn zwaard laadde groen. “Je hebt geen recht zijn naam te gebruiken.” Malchor kantelde zijn massieve kop. Een gebaar dat bijna menselijk was. Bijna teder. “Dat zei hij ook. Die laatste dag.” Malchor bewoog. Niet snel. Juist — met de precisie van iemand die geen haast had, omdat haast impliceerde dat er iets was dat hem kon tegenhouden. Lasers sloegen op zijn pantser, lieten smeltsporen achter die onmiddellijk dichtgroeiden alsof zijn schubben zichzelf herinnerden hoe ze hoorden te zijn. Kanonvuur raakte hem en hij absorbeerde het — de energie verdween in de rode lijnen en het licht pulseerde even feller, alsof hij het dankbaar accepteerde. Eén beweging. Zijn klauw greep een gronddraken bij de nek. Het pantser scheurde als papier. De veteraan van twintig jaar, achthonderd kilo, werd opgetild en neergegooid op een tweede gronddraken. Het geluid van twee lichamen die botsten. De stilte die volgde. Twee gronddraken. Eén beweging. De bevelen op de comm stopten. Sam gaf nieuwe bevelen. Snel, scherp. “Alle eenheden, trek de linie terug. Bescherm de grondtroepen. Luchtvleugel, afstand houden. Niet aanvallen. Afleiden. Daniel, Jara — met mij. We houden hem bezig tot de evacuatie compleet is.” “Bezig houden?” Daniels stem was voor het eerst zonder humor. “Sam, dat ding is een—” “Nu, Daniel.” Daniel dook. Te snel. Te ver. Zijn blauwe draakvorm flitste over het slagveld als een laserstraal met een eigen wil, zijn koers recht op Malchor. Vink schoot vooruit, drie sub-eenheden die EMP-pulsen afvuurden op Malchors flanken terwijl Daniel zelf van onderen kwam, zijn lasers gericht op de verbindingspunten in het nekpantser — de zwakke plekken die elke draak had. Malchor bewoog zijn kop. Eén beweging. Niet snel. Precies. De schaduwpuls was geconcentreerd. Rode energie, zo dicht samengeperst dat het bijna zwart was, een straal smaller dan Daniels hele lichaam en preciezer dan alles wat hij ooit had gebouwd. Het raakte zijn rechterarm. Het geluid was het ergst. Niet een knal. Een zuiging — als lucht die werd weggezogen uit een ruimte die niet meer bestond. De arm was er, en toen niet. Geen bloed. Geen stomp. De rand was schoon en scherp en onmogelijk — als een stuk werkelijkheid dat was uitgesneden. De hand die er drie seconden geleden nog was geweest. De vingers die vanmorgen een schroef hadden vastgedraaid aan Vinks rotor. De arm waarmee hij als kind op het dak van het paleis had gehangen terwijl Sam schreeuwde dat hij naar beneden moest komen. Weg. De pijn kwam drie seconden later. Niet op de plek van de arm — in zijn borst, in zijn maag, overal behalve waar de arm had gezeten. Zijn lichaam schreeuwde dat er iets ontbrak, maar de schreeuw had geen adres. Zijn vingers tintelden — de vingers die er niet meer waren, de vingers die zijn brein bleef voelen alsof het weigerde te begrijpen wat zijn ogen al wisten. Gal steeg op in zijn keel. De foutmeldingen gierden door zijn systeem. Daniel tolde, de balans weg, de helft van zijn gewicht weg, zijn vluchtcomputers die correcties schreeuwden voor een lichaam dat compleet hoorde te zijn. De grond kwam te snel. De impact deed zijn resterende pantser kraken en hij voelde elke barst als een eigen gebroken bot. Zijn blauwe schubben trokken terug naar mensvorm terwijl zijn lichaam besloot dat het genoeg had gehad, en de kou volgde — de kou van lucht op huid die nat was van iets dat hij niet wilde benoemen. “DANIEL!” Sams stem die brak. Eén moment. Eén barst. “Ik—” Daniel lachte. Het geluid dat Sam de rest van zijn leven zou horen — zijn broer die lachte met de helft van zichzelf verdwenen. “Had nog een zet, broer. Geef me… even.” Jara was bij hem voor Sam kon bewegen. Haar onzichtbaarheid was weg — opgebrand. Haar slanke witte draakvorm boog zich over Daniel als een schild van parelmoer. Noodverzegeling op de wond die geen wond was, maar een einde. Haar klauwen trilden. Haar adem ging te snel. Maar haar handen waren vast. Omdat iemands handen vast moesten zijn en Sam was het niet en Daniel kon het niet. Sam draaide zich om. Naar Malchor. De zwarte draak die hing boven het slagveld met rode ogen gericht op Sam. “Genoeg?” vroeg Malchor. Sam vloog. Het schild vooruit. Het zwaard geladen. De snelheid van een koninklijke draak die niet meer dacht, maar handelde. De lucht scheurde en de afstand verdween. Hij raakte Malchor vol in de borst — honderd ton tegen honderd ton, een dreun die de bergen terugkaatsten, de schokgolf die draken uit formatie sloeg. Sams schild barstte van boven naar onder en het metaal kreunde. Malchor bewoog niet. Niet één centimeter. De rode ogen die Sams ogen vonden. “Dezelfde fout,” zei Malchor. Bijna verdrietig. “Hij deed het ook. Rammen. Alsof geweld genoeg was.” Sam sloeg met het zwaard. De zwaai scheurde de lucht, raakte Malchors flank — het pantser vonkte, de snede ging twee centimeter diep en groeide onmiddellijk dicht. Malchor sloeg terug met zijn staart. De klap raakte Sam in de zij en hij voelde de ribben kraken voordat hij de pijn voelde — drie stuks, misschien vier, het kraken dat van binnenuit kwam en dat zachter was dan het hoorde te zijn. De lucht werd uit zijn longen geslagen en kwam niet terug. Hij tolde, herstelde, en braakte — groen en dik, het slijm dat aan zijn onderlip hing terwijl hij probeerde te ademen en ademhalen niet ging, omdat zijn borstkas niet meer wist hoe hij moest uitzetten. “Genoeg, Sam.” Malchors stem was moe. “Dit lost niets op en dat weet je.” Het kwam van achter de linies. Runen verscheurden de hemel — niet geschreven maar gebrand, goudbrandende symbolen die door de lucht draaiden als wetten die opnieuw werden uitgesproken. Sam herkende ze. Het Weefsel. Zijn moeder. “GENOEG.” Elara daalde neer op het slagveld. De grond scheurde. Concentrische scheuren die zich verspreidden vanwaar haar voeten de aarde raakten — niet van gewicht maar van kracht, de resonantie die de stenen deed trillen op een frequentie die je voelde in je botten. Soldaten vielen op hun knieën. Niet uit eerbied — hun lichamen reageerden op het Weefsel, het drakenbloed in hun aderen dat resoneerde met iets groters. Ze was niet in draakvorm. Niet volledig. Haar gestalte was menselijker dan al het andere in de lucht, en juist daarom gevaarlijker. Haar witte gewaad was doorschoten met gouden lijnen die pulseerden op het ritme van haar hartslag. Haar haar — zilverblond, losgeslagen — bewoog alsof het leefde. Ze hief haar handen. De golf raakte het slagveld als een muur van warmte en kracht. Schaduwdraken werden weggeblazen — hun pantser verbrokkelde, hun schaduwenergie verdampte, hun lichamen teruggeworpen. Malchor werd meegesleurd. Zijn massieve vorm kantelde, zijn vleugels verloren grip op de lucht. Een kreun. Kort. Verbaasd. Toen was hij weg. Teruggetrokken, verdwenen in de wolken boven Ashvaal, zijn leger meegesleurd. Wat achterbleef was stilte en rook en lichamen. Elara’s knieën knikten. Ze ving zichzelf. Haar handen trilden. Haar haar was witter dan vanmorgen. Ze rechtte haar rug. Omdat haar kinderen keken. Sam zakte op één knie. Mensvorm. Eenentwintig. Drie verse sneden over zijn rechterwang die begonnen te stollen in de koude lucht. Zijn schild lag in twee stukken naast hem. Daniel op de grond. Zijn gezicht grauw. Zijn rechterarm eindigend in noodverzegeling en knipperende foutmeldingen. Hij keek omhoog naar de lucht waar Malchor was verdwenen. “Die gast heeft echt een probleem met persoonlijke ruimte.” Sam keek naar hem. Naar Jara die naast Daniel zat met bloed op haar handen dat niet van haar was. Naar de Asgrens die eruitzag als het einde van de wereld. Naar de lucht die zo leeg was dat het leek alsof er nooit iets in had gevlogen. Jara pakte haar scherm. Begon te schrijven. De namen van de doden. Haar handschrift dat niet trilde. Haar hand die niet stopte tot de laatste naam was geschreven. Ze legde het scherm neer. Keek naar de lijst. Zeventien pagina’s. De Makerstraat De geur van metaal hing in de straat als een sluier die niet optrok. Niet de geur van Brenners werkplaats — die kende hij, die was van hem, de warme geur van verhit ijzer en olie en het stof dat opwarrelde als de hamer sloeg. Dit was een andere geur. Scherper. De geur van iets dat was verbrand dat niet had moeten verbranden. Brenner opende de luiken. De Makerstraat lag er stil bij in het eerste ochtendlicht — de kinderkopjes nat van dauw die geel was in plaats van helder, de energielijn in de gevel tegenover hem die flikkerde op een ritme dat hij niet kende. Normaal zoemde de lijn zacht en constant, het geluid waarmee hij was opgegroeid en dat zo vertrouwd was dat hij het alleen hoorde als het er niet was. Nu zoemde het anders. Onregelmatig. Alsof de stad haperde. Drie huizen verder was een ruit gebarsten. Niet door de slag — door de drukgolf die erna kwam, de trilling die door de grond trok toen de energieschild het begaf en die de oudere gebouwen liet schudden op hun fundamenten. De buurvrouw had het gat afgedekt met een stuk karton en een doek. Het karton bolde in de wind. Brenner pakte de bezem en begon te vegen. Glas op de stoep — niet van zijn ramen, die hadden het gehouden, maar van de werkplaats twee deuren verder waar Carli zijn lampen maakte. Carli’s lampen lagen in scherven op straat, het gekleurde glas tussen het grijs van de kinderkopjes als confetti op een begrafenis. Brenner veegde het bij elkaar en schepte het in de ton en veegde opnieuw. Het ritme van de bezem op de steen was het eerste normale geluid van de ochtend. “Papa.” Mila stond in de deuropening. Blote voeten op de drempel. Het nachtpon dat te kort was geworden in de afgelopen maand, de zoom boven haar enkels, haar haar in de war van het slapen. Zes jaar en ze was er al uit gegroeid. Kinderen groeiden sneller dan ijzer roestte en langzamer dan hun ouders oud werden, en Brenner wist dat tweede beter dan het eerste. “Waarom is de lucht geel?” Brenner keek omhoog. Ze had gelijk — de hemel boven de stad was niet blauw, maar een dof geelgrijs, de kleur van rook die was opgetrokken en die hing als een plafond boven de daken. In het westen, boven de bergen, was een donkerder streep waar de branden nog smeulden bij de Asgrens. De slag was voorbij maar de lucht herinnerde zich. “Omdat het gisteravond onweerde,” zei hij. Niet de waarheid. De waarheid was te groot voor blote voeten op een drempel. “Ik hoorde het.” Mila kwam naar buiten en ging op de stoep zitten met haar knieën tegen haar borst. “Het was hard.” “Ja.” “Is iedereen oké?” De vraag die kinderen stelden en die ze beantwoord wilden horen met ja, altijd met ja, omdat ja het woord was dat de wereld heel hield. Brenner leunde de bezem tegen de muur en ging naast haar zitten. De stoep was koud. Zijn knieën kraakten — veertig, en zijn knieën wisten het eerder dan hij. “De meeste mensen zijn oké.” “Niet iedereen?” “Niet iedereen.” Mila was stil. Ze trok met haar vinger een lijn over de stoep, door het stof dat geel was, en de lijn werd een vorm en de vorm werd een vleugel en de vleugel werd een draak. Ze tekende altijd draken. Sinds ze kon tekenen. Groene draken, blauwe draken, draken met gouden ogen en draken met vuur en draken die vlogen boven steden die heel waren. Nooit zwarte draken. Zwart was de kleur van de schaduw en de schaduw was het ding waar kinderen van de Makerstraat niet over praatten. “Een groene,” zei ze. “De grote.” De regent. Sam Drakenthron. Het kind van zes dat de regent kende als een kleur en een grootte en niet als een jongen van eenentwintig die gisteravond had gevochten tot zijn pantser brak. Brenner kende hem ook niet — niet persoonlijk, niet als meer dan een naam op een decreet en een silhouet boven de stad. Maar hij kende het groene pantser dat over de Makerstraat scheerde en hij kende de klap die de grond deed trillen als de regent landde op het lanceerplatform. De stad kende haar regent als geluid en kleur en dat was genoeg. “De groene,” zei Brenner. “Ja.” Hij stond op. De werkplaats wachtte — twee bestellingen die af moesten, een scharnier voor de school op het middenplateau en een set haken voor de kazerne. Het leger bestelde altijd haken. Het leger bestelde haken en bouten en scharnieren en soms dingen waar Brenner niet naar vroeg, omdat de dingen waar hij niet naar vroeg betaald werden in goud en goud betaalde Mila’s schoenen en Mila’s eten en Mila’s krijt. Hij liep naar binnen en stak het vuur aan. De kolen die gloeiden. De hamer op het aambeeld, het gewicht vertrouwd in zijn hand, de greep glad van vijfentwintig jaar gebruik. Zijn vader had op dit aambeeld geslagen en zijn grootvader en de man daarvoor, en het aambeeld had het allemaal overleefd — oorlogen en koningen en regenten en nachten waarop de lucht geel was. De eerste slag galmde door de straat. Metaal op metaal. Het geluid dat de Makerstraat wakker maakte, elke ochtend, al vijfentwintig jaar. Buiten tekende Mila een tweede draak. Blauw. Kleiner dan de groene. Met een hand die anders was dan de andere hand.”