Jara de Capibara

“1 De roze bloemen Aan de rand van de rivier was een plek vol roze bloemen, en daar was Jara helemaal in haar element. Ze had het ene moment hier gezeten. Het volgende moment dáár. Daarvoor weer ergens anders. Capibara’s zijn meestal rustige dieren. Maar als Jara enthousiast werd — en bij de bloemen werd ze altíjd enthousiast — dan was ze ineens overal tegelijk. — Oh! riep ze. Die is zo mooi! En die ook! En kijk die daar! Ze droeg haar lievelingsjurkje. Een zacht roze jurkje met een strikje opzij, gemaakt door haar oma. De zoom raakte het gras. Daar lette Jara niet op. Ze had het te druk. Ze plukte een bloem. Ze noemde hem Pompoentje, omdat hij een beetje rond was. Toen plukte ze er nog een. Mevrouw Wolk, omdat hij bleek was. Toen nog een, en die heette gewoon Bloem omdat ze niet zo snel een nieuwe naam meer kon bedenken. Voor ze het wist had ze een hele bos in haar pootjes. Pompoentje en Mevrouw Wolk en Bloem en al hun roze vriendjes. Veel te veel. Ze probeerde ze allemaal tegelijk vast te houden en — — Oeps. De bloemen lagen om haar heen verspreid in het gras. Haar jurkje zat onder de modder bij de zoom. Ze keek ernaar. Toen keek ze naar de bloemen. Toen lachte ze, omdat het er gewoon leuk uitzag. Een capibara in een vies roze jurkje tussen honderd verspreide bloemen. — Sorry Pompoentje, zei ze. Ze begon ze één voor één op te rapen.”